داستان اسلام آوردن خالدبن وليد (رضى‏ اللَّه عنه)

واقدى از خالد t روايت نموده كه گفت: چون خداوند (جل جلاله) به من اراده خير نمود، در قلبم اسلام را جاى داد، و راه هدايتم را برايم گشود، با خود گفتم: من در همه اين معارك بر ضد محمّد اشتراك ورزيدم، و در هيچ معركه‏اى شركت نورزيدم مگر اين كه پس از بازگشت از آن بر اين باور بودم كه من كارهاى بى فايده‏اى را انجام مى‏دهم، و محمّد حتماً پيروز شدنى است. هنگامى كه پيامبر ص به طرف حديبيه بيرون رفت، من همراه با گروهى از سواران مشركين بيرون آمدم و در عسفان با پيامبر خدا ص و يارانش بر خوردم، در مقابلش ايستاده به وى متعرّض شدم. او در مقابل ما نماز ظهر را با اصحاب خود به جاى آورد، خواستيم تا بر وى حمله نماييم، ولى اين تصميم براى ما عملى نشد - كه خير هم در همان بود -، پيامبر ازين تصميم ما آگاه شد، و نماز عصر را با اصحابش، به شكل نماز خوف به جاى آورد. اين عمل آنها در ما تأثير به سزايى گذاشت، و گفتم: اين مرد تحت حمايت (غيبى) است، لذا ما را گذاشته و با تغيير مسير از جاى تمركز ما طرف راست را در پيش گرفت. گذشته از اين، هنگامى كه قريش با وى در حديبيه صلح نمود، و بدون هيچ درگيرى اى وى را برگردانيد، با خود گفتم: ديگر چه چيز باقى است؟ به كجا بروم؟: نزد نجاشى! او كه پيرو محمّد شده است، و اكنون يارانش نزد وى درامان زندگى به سر مى‏برند!! يا به سوى هرقل. رفتن به سوى هرقل به اين معناست كه از دينم بيرون شده و به نصرانيت و يا يهوديت بپيوندم، و در ميان عجم‏ها اقامت گزينم، يا اين كه در ديار خودم با آنهايى كه باقى مانده‏اند باشم؟ در اين گيرو دار در فكر بودم كه پيامبر خدا ص در اداى (عمرهالقضاء) به مكه وارد شد، از مكه خارج شدم و ورود وى را بدانجا مشاهده ننمودم، برادرم وليد بن وليد نيز در اين سفر (عمره القضاء) يكجا با پيامبر ص وارد مكه شده بود، او در جستجوى من بود، ولى مرا نيافته است، به همين لحاظ برايم نامه‏اى مى‏نويسد كه در آن چنين آمده است:

(بِسْمِ‏اللَّهِ الرَّحْمن الرَّحِيمِ، امّا بَعْد: فَاِنِّىْ لَمْ أَرَ أَعْجَبَ مِنْ ذَهَابِ رَأيِكَ عَنِ الْاِسْلَامِ، وَعَقْلُكَ عَقْلُكَ! وَ مِثْلُ الاِسْلَامِ جَهلَهُ أحَدٌ؟! وَ قَدْ سَأَلَنِىْ رَسُولُ‏اللَّهِ ص عَنْكَ، وَ قَالَ: «أيْنَ خَالِد»؟ فَقُلْتُ: يَأتِىَ‏اللَّهُ بِهِ. فَقَالَ: «مِثْلُهُ جَهِلَ الاسْلَامَ؟ وَ لَوْ كَانَ جَعَلَ نِكَايَتَهُ وَجِدَّهُ مَعَ المُسْلِمِيْنَ كاَنَ خَيْراًلَهُ، وَ لَقَدَّ مْنَاهُ عَلَى غَيْرِه». فَاسْتَدْرِكْ يَا أخِى مَاقَدْ فَاتَكَ مِنْ مَوَاطِنَ صَالِحَه).

(به نام خداى بخشاينده مهربان، امّا بعد: من چيزى را عجيب‏تر از اسلام نياوردنت نمى‏بينم، در حالى كه از عقل والايى برخوردار هستى! و آيا از دينى چون اسلام كسى غافل مى‏ماند؟! پيامبر خدا ص از من در مورد تو پرسيد و گفت: «خالد كجاست؟» گفتم: خداوند او را مى‏آورد. پيامبر ص فرمود: «فردى چون او از اسلام بى خبر مانده است؟! اگر او قهرمانى‏ها و تلاش هايش را بامسلمين همراه مى‏گردانيد، برايش بهتر بود، و ما او را بر ديگران ترجيح ميداديم». اى برادرم، آن چيزهاى نيكى را كه از دست داده‏اى به ياد بياور و آنها را دوباره درياب).

خالد مى‏گويد: هنگامى كه نامه وى به من رسيد، براى آمدن نزد پيامبر ص شتاب به خرج دادم، و آن نامه در رغبت و  علاقمنديم به اسلام افزود، و پرسيدن پيامبرص از من مرا خشنود و مسرور ساخت، بارى در خواب ديدم كه در يك شهر تنگ، خشك و بى گياه هستم، و از آن به يك سرزمين پهناور و سرسبز خارج شدم، گفتم: اين خواب حتماً مفهومى دارد و راست است. هنگامى كه به مدينه آمدم، گفتم: اين خواب را حتماً براى ابوبكر بازگو مى‏كنم، ابوبكر t در تعبير خوابم فرمود: سرزمينى كه تو به آن وارد شدى دين اسلام است كه خداوند (جل جلاله) تو را به آن هدايت نمود، وتنگنايى كه در آن قرار داشتى شرك بود.

خالد ميگويد: چون تصميم رفتن نزد پيامبر خدا ص را گرفتم، گفتم: اكنون كى را با خود نزد پيامبر خدا ص همراه ببرم؟ درين راستا رفتن با صفوان بن اميه را مصلحت ديدم، گفتم: اى ابو وهب، آيا حالتى را كه در آن قرار داريم، نمى‏بينى؟ ما اكنون چون دندانهاى پسين دهان هستيم (در قلّت و كمى قرار داريم)، و محمّد بر عرب و عجم پيروز گرديده است. اگر ما نزد محمّد برويم و او را پيروى كنيم، شرف و عزت او شرف و عزت ماست. وى به شدت از اين عمل ابا ورزيد و گفت: اگر جز خودم ديگر كسى هم باقى نماند، ابداً پيروى او را نمى‏كنم. به اين گفته ما از هم جدا شديم و با خود گفتم: اين مردى است كه برادر و پدرش در بدر به قتل رسيده‏اند. بعد از وى عِكرمه بن ابى جهل را ديدم، و همان گفته‏هاى خود را براى صفوان بن اميه را برايش تكرار نمودم، او نيز همان جواب صفوان را به من داد. از وى خواستم تا اين را مخفى نگه دارد. او نيز تعهد سپرد كه اين را براى كسى متذكّر نمى‏شود، سپس به منزلم آمدم و هدايت دادم تا سواريم را آماده كنند، و با او خارج شدم، درين اثنا با عثمان بن طلحه برخوردم. با خود گفتم: اين هم رفيقم است و بايد آنچه را خواهان آن هستم به او يادآور شوم. بعد آن عده پدرانش را كه كشته شده بودند به ياد آوردم، و نخواستم اين قضيه را به او تذكّر بدهم. بعد با خود انديشيدم كه اگر اين را بگويم، چه ضررى براى من خواهد داشت؟ چون من همين ساعت در حركت هستم. پس از اين انديشه و فكر جديد، كار را تا به همان حدّى كه رسيده بود، برايش بيان داشته، و افزودم: ما چون روباهى در يك غار هستيم كه اگر دلوى از آب در آن انداخته شود، خارج مى‏شود و مانند همانند گفته‏هاى خود را براى آن دو تن ديگر براى وى تكرار كردم، وى به زودى اين حرف مرا پذيرفت. به او گفتم: من امروز خارج شده‏ام و مى‏خواهم همين روز بروم، و اين هم سواريم كه در فَجّ مُنَاخه آماده است. خالد مى‏گويد: ما با او وعده گذاشتيم كه در يأجُج[1] با هم ملاقات كنيم، اگر قبل از من به آنجا رسيد، انتظارم را بكشد، و اگر قبل از وى به آنجا رسيدم منتظرش مى‏باشم. خالد مى‏گويد: سحرگاهان در تاريكى قبل از طلوع فجر خارج شدم تا در يأجج يكديگر را ملاقات كرديم. به راه افتاديم تا اين كه به هَدَّه رسيديم، و عمروبن العاص را در آنجا دريافتيم. عمرو گفت: اى قوم خوش آمديد، گفتيم: تونيز خوش آمدى. عمرو از ما پرسيد: مسيرتان به كدام طرف است؟ پرسيديم: چه چيز تو را بيرون كرده؟ گفت: شما را چه چيز بيرون كرده؟ گفتيم: پيوستن به اسلام و پيروى محمد. گفت: اين همان چيزى است كه مرا به اينجا كشانيده است.

به اتّفاق هم حركت نموديم تا اين كه به مدينه آمديم، ودر حَرَّه شترهاى خود را خوابانيده و توقّفى نموديم. پيامبر ص از آمدن ما مطّلع شد و مسرور گرديد. من در اين مكان لباس‏هاى خوب خود را پوشيدم، بعد از آن به طرف پيامبر ص رفتم، برادرم در اين اثنا با من روبرو شده گفت: عجله و شتاب كن چون پيامبر خدا ص از آمدنت مطّلع شده، و به قدومت مسرور گرديده و اكنون انتظارتان را مى‏كشد. ما به شتاب به طرف وى روان شديم و خود را به او نشان دادم و او به من تبسّم نمود، به سلام نبوّت به او سلام كردم، (السلام عليك يا نبى اللَّه) و با چهره گشاده جواب سلامم را داد. گفتم: من شهادت مى‏دهم كه معبودى جز يك خدا وجود ندارد، و تو پيامبر خدا هستى. پيامبر ص گفت: «بيا» بعد از آن فرمود: «ستايش خدايى راست كه تو را هدايت نمود، من هوشمندى تو را از قبل ديده بودم، و اميد داشتم تا تو را جز به خير نسپارد». گفتم: اى رسول خدا، به اين فكر هستم در معركه هايى كه بر ضد تو شركت داشتم و عنادى كه بر ضد حق مى‏نمودم (همه چيزهاى بزرگى اند)، تو از خداوند بخواه و دعا كن تا آنها را به من ببخشد. پيامبر ص در پاسخ به من با لحنى مهربان و تسلّى بخش گفت: «اسلام گذشته را محو مى‏سازد». گفتم: اى پيامبر خدا ص على رغم آن برايم دعا كن، آن گاه فرمود: «بار خدايا، همه تلاش و سعى خالدبن وليد را كه در بازداشتن از راه خدا نموده است به او ببخش». خالد مى‏گويد: بعد از آن عثمان و عمرو پيش آمدند و با پيامبر خدا ص بيعت نمودند. خالد مى‏گويد: رفتن ما به مدينه مصادف بود با ماه صفر سال هشتم، خالد مى‏گويد: پيامبر خدا ص در امر مهمى كه وى را اندوهگين مى‏ساخت هيچ يك از اصحابش را با من برابر نمى‏كرد.[2] اين چنين در البدايه (238/4) آمده. و اين را همچنين ابن عساكر همانند اين... به شكل تفصيل، چنان كه در كنز العمال (30/7) آمده، روايت كرده است.

امتیاز بدهید :